There are over 100 million ethnic Tamils scattered throughout the world without a “motherland” they can call their own. This has instilled in the Tamil consciousness an unfounded sense of low self-esteem. Tamil academics decided the way to remedy this situation was to establish a “beach-head” for a national ethnic identity; their own country.

Ven. Walpola Piyananda in his submission to the Lessons Learned & Reconciliation Commission said that in the early 1990’s, a group of Tamil intellectuals meeting in Sacramento, California decided that Sri Lanka was the easiest target for achieving their goal and they began to actively support it.

Ven. Walpola Piyananda, Chief Sangha Nayake of America. Abbot, Dharma Vijaya Buddhist Vihara, Los Angeles, California in his Voluntary Participation in the the Lessons Learned & Reconciliation Commission proceedings on 22 nd November in Colombo further pointed out that , perhaps an important item for consideration is the fact that although the Buddhist and Hindu cultures have been living together on the island of Sri Lanka for two thousand years there are only a single handful of Tamil Buddhist monks.

Ven. Walpola Piyananda blamed the Sangha members – including himself – as the only ones to be blamed for the total lack of understanding between the cultures.

He went on to charge that while Buddhist monks never bothered to learn the Tamil language and culture, members of the various Christian sects, including the Roman Catholics, not only learned the language and culture, they ordained Tamil clergymen as well. “There are currently thousands of ethnic-Tamil clergymen living and working in Christian churches throughout Sri Lanka” Ven. Walpola Piyananda underlined.

Given below the full text of the written submission made to the Lessons Learned & Reconciliation Commission in Colombo on 22 November, by Ven. Walpola Piyananda, Chief Sangha Nayake of America and Abbot, Dharma Vijaya Buddhist Vihara, Los Angeles, California:

“I would like to introduce myself; I am the Chief Sangha Nayake of America, President of the Sri Lankan Sangha Council of America and Canada, and Abbot of Dharma Vijaya Buddhist Vihara in Los Angeles. I have been living in the United States for over thirty-four years. I am a dual citizen of both the United States and Sri Lanka. I have traveled annually back and forth between the two countries. I have remained in constant communication with friends and associates throughout the period of the LTTE War. I have been witness to a number of events and privy to a great deal of information during this time that I feel would be relevant to your Commission’s proceedings. I have also written a number of articles supporting the Government, almost all of which were published in the Sri Lankan and international media.

I think the information I share with your commission worthwhile; it has to do with the reasons the war was prolonged for 35 years. I submit below the following list of categories is for your consideration:

1. During the late 1970’s Sri Lanka’s relations with India, its most powerful neighbor was not very good. The rift between the two countries, though not made public, provided Indian authorities sympathetic to the Sri Lankan pro-separatist Tamils to secretly allow them to train on India’s soil, providing them with weapons and other forms of assistance. This greatly impaired Sri Lanka’s sovereignty and put it at risk for civil war.

2. There are over 100 million ethnic Tamils scattered throughout the world without a “motherland” they can call their own. This has instilled in the Tamil consciousness an unfounded sense of low self-esteem. Tamil academics decided the way to remedy this situation was to establish a “beach-head” for a national ethnic identity; their own country. Even though the Indian state of Tamil Nadu’s population is nearly 100% ethnic Tamils, and it is their ancient cultural homeland, they did not see the possibility of persuading that state to secede from the Indian Union. In the early 1990’s, a group of Tamil intellectuals meeting in Sacramento, California decided that Sri Lanka was the easiest target for achieving their goal and they began to actively support it.

3. During periods of war, the weapons dealers are the ones who really profit – supplying both sides of the conflict. Such was the case when the Israeli Navy trained Sri Lankan Navy personnel while in the same building they trained LTTE cadres to blow up ships. Another example is the island of Phuket in southern Thailand where arms dealers and smugglers were based for years aiding the LTTE in the procurement of arms. Meanwhile the Government of Thailand, a Buddhist country Government remained silent doing nothing, even though such activities are against their law.

4. Arms dealers were not only overseas nationals operating from other countries, there were isolated incidences of high-ranking Sri Lankans – both civilian and military used the conflict for personal gain. Incidents have been recorded about Sri Lankan army officers selling bullets and petrol to the LTTE; some of which made millions, setting themselves up with comfortable lives in other countries. Even in Sri Lanka it was not un-heard-of during the war for some Sri Lankan military families to enjoy certain perquisites, such as drivers, servants, and other amenities, which they would certainly have to give up if there was peace. For these two reasons those people had very little incentive to end the war for to do so would end their profits and benefits.

5.A major problem during the conflict with the LTTE was the NGO’s. These ostensibly humanitarian organizations from various countries descended on Sri Lanka in droves under the guise of helping the country end the conflict in positive and peaceful ways. However they actually prolonged the war in a number of ways: (1) they raised funds abroad that would “dry up” if there was peace; (2) their administrators lived lives of luxury in Sri Lanka which would certainly change if there was peace; (3) whenever there was a minor incident (e.g. traffic accident or minor infraction by a member of the armed forces), instead of reporting the matter to the local police, they used it as propaganda running to the nearest embassy or diplomatic mission; (4) generating propaganda leading to negatively biased media reports about the Government. There are a host of reasons why the NGO’s did more harm in Sri Lanka than good. Let’s not forget Amnesty International and Alert, both of which were infiltrated by members of the Tamil diaspora; these Tamil infiltrators subsequently became the very individuals who created the agendas for these agencies operating in Sri Lanka.

6. The Tamil diaspora did an excellent job raising funds – not only for the LTTE’s armed conflict, but for financing very sophisticated public relations campaigns against the Government of Sri Lanka. A perfect example is the hiring of Bruce Fein, a former US Deputy Attorney based in Washington DC. Various LTTE front organizations in the US and Canada used him (in fact, they are still using him, paying him large monthly retainers) in the following ways: (1) to write and publish articles against the GOSL; (2) to file lawsuits (for genocide) against key members of the GOSL’s leadership; (3) to lobby influential members of the US Congress (e.g. Sen. Patrick Leahey, Chairman of the Foreign Relations Committee) to formulate and implement US policy that was detrimental to the wellbeing of Sri Lanka and its Government. Members of the diaspora whose sons and daughters have been educated in US universities obtain degrees in international affairs and political science manage to get jobs as interns or other staff positions with members of the US Congress. These “interns” were actually the very individuals who often wrote the policy-changing memos that condemned the GOSL to the US Government. Another example is the way the Tamil diaspora managed to get the attention of the BBC bringing them over to their side in regards to swaying public opinion in their favor.

7.The Sri Lankan Government basically was not effective in defending itself in the crucial world media arena. Neglecting to hire professional media strategists and experts to manage their “spin,” they instead relied on Sri Lankan embassy staffs around the world who had little, if any, experience or expertise to be able to generate positive counter-messages. When the embassies did hire “media professionals” these were usually Sri Lankan expatriates who lived in that country. These individuals did not have the experience, credentials, or contacts with the media companies of those countries that shaped world opinion – even though they may be highly-qualified in Sri Lanka. The results were completely ineffective. The Government of Sri Lanka was advised repeatedly that needed help in this critical area or there could be dire consequences (which is what we are dealing now).

8. There have been a few cases of high-ranking Sri Lankan politicians from opposition parties who travel to various countries spreading negative or false information – rumors – about Sri Lanka. Their motivations seem to have been either to win the Nobel peace prize, to line their pockets, to foment dissent in the “motherland,” or to increase their power base back home. The information disseminated against Sri Lanka by these self-serving individuals has severely hurt Sri Lanka’s image overseas. Our country will perhaps pay dearly for years to come for this dissemination of misinformation by those individuals.

9.There have been numerous cases of Sri Lankan Tamils – as well Sri Lankan Sinhalese seeking political asylum in foreign countries who claim persecution and brutality by the Government. In order to obtain asylum and permanent refugee resident status in these countries, many of them told false, greatly exaggerated negative stories about their treatment back home. These horror stories have influenced the official policy of these countries in regards to Sri Lanka – as well as public opinion and the media – in a variety of deleterious ways.

10. Fundamental and evangelical Christian groups using the turmoil created by the LTTE’s terrorism which was a drain on the countries’ resources as an opportunity to proselytize for their faiths. They have been very successful in their efforts, causing a tremendous weakening of traditional culture: Buddhist, Hindu, and Muslim. These fundamentalist Christians having significant connections in the world’s media, have managed to publish false and damaging stories, such as “Buddhist killing Christians and Hindus,” etc. Almost without exception these Christian sects were wholeheartedly in support of the LTTE agemda throughout the entire conflict.

11. The majority of foreign embassy staff personnel in Colombo are people of ethnic Tamil descent. Most of these Tamil embassy employees were affiliated with the LTTE, and gave biased information to their superiors, which ultimately added to the negative opinion the world has of Sri Lanka.

12.Perhaps an important item for consideration is the fact that although the Buddhist and Hindu cultures have been living together on the island of Sri Lanka for two thousand years there are only a single handful of Tamil Buddhist monks. The Sangha members – including myself – are the only ones to blame for this total lack of understanding between the cultures. While Buddhist monks never bothered to learn the Tamil language and culture, members of the various Christian sects, including the Roman Catholics, not only learned the language and culture, they ordained Tamil clergymen as well. There are currently thousands of ethnic-Tamil clergymen living and working in Christian churches throughout Sri Lanka.

Resolutions and Recommendations

Based on the twelve observations above, I would like to offer the following resolutions and recommendations for implementation (not listed in any particular order of priority or importance):

1.) The citizens of our country should identify themselves as “Sri Lankans” and not by their ethnicity.

2.)Develop a standardized non-religious program for all public schools, in which loving-kindness is practiced as a group at the beginning of each day.

3.) Expand the educational system to include private universities, vocational courses, entrepreneurial programs, and other catchment devices for young people who cannot gain Government university entrance.

4.)Pirivena education for young monks should include the following languages as compulsory subjects: Sinhalese, Tamil, English, and Pali.

5.)Develop an exchange student program between the North and South during the school holidays in order to promote better understanding between ethnic groups.

6.In Sri Lanka, all important documents, i.e., Birth Certificates, etc. must be in three languages: Sinhalese, Tamil, and English, so that no one feels left out. This should be implemented immediately.

7.)The Sangha must give any interested Tamil person the opportunity to become a Buddhist monk and nun if they so wish.

8.)A translation program must be initiated that makes the literature of the Sinhalese and Tamils available to both populations, encouraging an appreciation for both cultures. Multicultural programs of music, drama, and arts should be developed.

9.)Sports programs (e.g. cricket, football, etc.) must be developed to accept any participant, regardless of ethnicity. Team participation always develops closer understanding.

10. In order to improve the Government of Sri Lanka’s world image professional media and image-building public relations experts experienced in the area of international relations should be utilized. This includes the overseas diplomatic missions. Expertise should not only be drawn from within the Sri Lankan community.

11.In order to avoid future terrorist attacks, cooperation from Sri Lanka’s neighbors must be secured. It should be pointed out to them that they are making themselves vulnerable to this type of terrorism by allowing weapons dealers to operate in their countries. Tighter laws must be put in place against illegal weapons dealers, and there must be a tightening on international laws in regards to same. Regional associations of countries (e.g. S.A.A.R.C. and A.S.E.A.N.) need to develop strong policies against such dealings through cooperative government-to-government discussions.

12.) NGO’s that wish to function in Sri Lanka must apply and be vetted for any ulterior motives. NGO’s should be licensed and regulated, and adhere to a strict policy of non-interference in internal affairs of the State.

13.)Employment opportunities should be open to all and based on qualifications not political influence. There must be equal opportunities for all Sri Lankans.

14.) Initiate friendly discussions with the diplomatic missions in Colombo to insure fair hiring practices of locals for their staff. The goal would be to seek the end of employing exclusively one race over another.

- Asian Tribune -

• The entire Muslim community of Sri Lanka’s Northern Province – numbering approximately  75,000 persons, were expelled by the LTTE in a systematic and organized manner during a two week period in October 1990.
• Northern Muslims were 5% of the Population of the Province and hailed from the five districts  of  Jaffna Mannar Kilinochchi Mulaitiwu and Vavuniya
• Today, many of them remain displaced in dire conditions in areas outside the war zone.  A 2006 UNHCR survey claims that there are 63,145 individuals living in 141 separate settlements in Puttalam district alone.
• October this year marks twenty years since the expulsion.  And over one year since the war ended.  Today the Northern Muslims are anticipating return after twenty years in displacement and the time that has passed  since the expulsion has created conditions that are unique to the Northern Muslim experience.
• Given that the LTTE is no longer a factor there is a real possibility of return without the threat of a repeated expulsion.
• The possibility of resuming farming and fishing and moving out of a life of poverty in Puttalam and elsewhere seems an actual possibility for many.
• Many are hoping for assistance to resettle and start livelihood activities and to rebuild Muslim communities in the North

• Being far down on the list of priorities of the powers that be is not a new experience for the Northern Muslims.
• At the moment of their expulsion the reaction from the state, the NGO community or the International community was minimal.  And Northern Muslims depended on the Muslim host community of Puttalam for emergency assistance.
• The overwhelming response of goodwill and cash after the tsunami and again in the aftermath of the LTTE’s defeat has only highlighted the fact that the Northern Muslims have always been and continues to be a low priority case load for the government, the humanitarian aid agencies and the International Community.
• The lack of acknowledgement of their experience as well as their aspirations is causing great distress to the Northern Muslim community.

• A large Tamil speaking population located into an area where the administrative language is Sinhala
• Over 50,000 people suddenly moved to a poor marginal,  under-resourced district, and left there for twenty years with only minimal state assistance in the form of dry rations for the poorest segments of the community.
• No hope of integration into the host community due to
  • Maintaining identity of displacement to access rations
  • Maintaining residence in the North and thereby losing all possibilities of accessing state services in Puttalam District and state jobs that come under the provincial administration of the North central province.
• They have long been a  captive community
• Due to inability to access government jobs other than through patronage.
• Difficult to engage with administration due to language difference
• Dependent on rations due to lack of livelihood options

• No significant violent incidents BUT there are tensions
• Very unhappily sharing limited resources
• Labour able to work for less money due to rations.
• Infringing on local university entrance quota
• Assistance only to IDPs not for local poor
• IDPs considered enterprising and better off. While locals are lagging behind

1. Many places that they are returning to are secondary forests and require clearing . Example Rasoolputhuveli , Periyamadu,  (In Mannar district all places other than Mannar Island have to be cleared.)
2. There are problems of snakes and wild elephants – Periya Madu, Marichchikatti, Kondachchi, Palakuli, Musali.
3. They have received assistance in some places to build a shack -Kondachchi and Periyamadu. Roofing sheets promised by government.
4. The shelter is inadequate and many are leaving families behind and are therefore accused of returning only for livelihood activities and not to resettle and that is somehow considered a low priority for assistance.
5. There is no public transport to many of these areas. Marichchikatti and Kondachchi are examples
6. There are also problems of infrastructure – no roads, Marichikatti Kondachchi Silawaturai, health care facilities and sanitation- Kakeyankulam.(MAdu Division)  (Schools are functioning in Periyamadu, Musali and Mannar theevu, not enough facilities for all those returning.
7. People are selling what little they may have accumulated in the past twenty years to return to the North since they feel that livelihood opportunities in the North are better than in Puttalam. But many are suffering due to difficulties in starting up in a place that no longer welcomes them.  Fishermen in Silawatura are an example.
8. Those moving to the North are compelled to discontinue rations in Puttalam in order to access them in the North.  However, there are long delays in providing rations to these people in the North in both Jaffna and Mannar.
9. The following problems have been identified with regards to land.
   1. Identification of boundaries remains a problem
   2. Documentation regarding ownership is sometimes lost.
   3. Most have permit land
   4. Permit land has changed hands during the conflict
   5. Some have been coerced into selling their lands by the LTTE, other militant groups and their proxies.
   6. Some have sold their land for very low prices due to economic difficulties and because the war did not seem like it was ending. They now feel cheated and want some redress.
   7. Tenants have lost their rented premises.
   8. Some land and houses are occupied by others.
   9. Most houses are fully or partially destroyed.
   10. There is also the problem of the returning landless. Due to natural increase the Northern Muslim population is three to four times larger than at the time of the expulsion and how can the increased population be accommodated?

1. The Tamil community leaders and government officials have generally welcomed the return of Muslims when talking to commissioners. However on the ground people feel that the administration is conducted by people who do not know the Muslims and are not sympathetic to their return. After all the North has been a mono ethnic place for twenty years. And integration may take longer than many of the Muslims anticipated.  Some speak of how when they return some Tamil neighbours ask them why did you come?
2. The states own stepmotherly treatment of old IDPs is reinforcing the sentiment on the ground. The lack of assistance from the state is only exacerbating Muslims feeling of marginality and the local Tamil community’s own sense of entitlement to ask the Muslims – why did you come? The state must be seen to assist accomodate and facilitate Muslim return in order to ensure that the ethnic cleansing that occured in 1990 is over turned.
3. The extreme militarisation of many of the areas – especially in Mannar makes the returnees uneasy. Many have mentioned that they fear for the safety of their daughters due to harrassment by soldiers. Soldiers following the movement of young women with their mobile phone cameras for instance have been mentioned. (At the same time it must be mentioned that in Kilinochchi, especially in the Nachchikuda area, people said that it was with the assistance of the military that they were able to resettle and start even the minimal livelihood activities that they were engaged in. )

1. The latest circulars on voter registration have stated that there will be no more cluster polling in Puttalam and that they will have to vote in the North if they are registered there and if they want to vote in Puttalam they would have to register as voters of the Puttalam district.
2. There will be a census in 2011
3. The new local authorities bill aims to create wards in keeping with population numbers.  Currently, the Jaffna Municipal Council for instance, has representatives from the displaced community. And they are assisting in the return and resettlement of people. They fear that they may no longer be able to have representation if the bill is passed and implementation done speedily. What would then happen to Northern Muslims’ return? They would not have the meager representation that they currently have.
4. The lack of information, lack of discussion about their options and the consequences of choosing this or that option is distressing many northern Muslims and they feel thta the state is not interested in their plight.

1. Provide the finances needed to implement such a policy on a durable solution.
2. Provide clear information to Northern Muslims on such a policy and the means by which they can access assistance.
3. On the ground
   1. Inform local officials to assist and accomodate Northern Muslim return.
   2. Formulate assistance package for protracted displacement.
   3. Provide livelihood assistance.
   4. Plan a return process in stages.
   5. Provide housing assistance.
4. Appoint a land commission with an adeuqate mandate to address land issues.
5. Plan a compensation or reparations package in keeping with international standards.

An Iranian delegation was scheduled to arrive in the island today to visit Muslim Internally Displaced Persons in Sri Lanka, who marked 20 years since their eviction from the Jaffna Peninsula recently, Sri Lankan Ambassador to Iran M.M Zuhair said yesterday

“The delegates would be visiting IDP’s to assess their situation and find ways to help them,” Mr. Zuhair said. According to him the delegation would be headed by the President of the Imam Khomeni Relief Foundation (IKRF), Mr. Hossein Anvari. Meanwhile the Ambassador said that Iran was the first country to respond to the appeal made by Minister Basil Rajapaksa to foreign Ambassadors in Sri Lanka when he met them on July 8 to assist in the resettlement of Muslims who had been evicted from Jaffna.

The IKRF delegation would include Mr. Mohammad Mohammadifard, Deputy for International Affairs, Mr. Mohammadreza Torabian Isfahani, Counselor and Director General of Administration, Mr. Aliraza Ramezani, Director General of Vocational Training and Employment, Mr. Ali Kazazlo and Mr. Mehdi Tavakoli, Head of Protocol and the Head of West Asian affairs of Ministry of Foreign Affairs of I. R. Iran. The Imam Khomeni Relief Foundation was the International Relief arm and was run by the office of the Supreme Leader of Iran, Ayatollah Khemani.

During their visit the delegation would visit Jaffna, Vavuniya, Mannar and Puttalam, Mr. Zuhair said adding that the delegation would also hold discussions with Ministers Basil Rajapaksa and Minister Risard Badurdeen and pay a courtesy call on Prime Minister D.M Jayaratne, he added. On Sunday they would be special guests of Minister Risard Badurdeen at the Sri Lanka Foundation Institute at a function to mark 20 years since the eviction of Muslims from the Jaffna Peninsula, which would also be attended by President Mahinda Rajapaksa, who would be the Chief Guest. The visit of the IKRF delegation to Sri Lanka had been facilitated by our Ambassador in Iran M. M. Zuhair P.C.

Article Source from 'dailymirror.lk'

The end of the civil war in Sri Lanka last year has given hope to thousands of Muslims exiled from the north of the country by the Tamils.

In October 1990, the Tamil Tigers accused the Muslim minority of collaborating with the mainly Sinhalese government and expelled them from the region.

Some were given only hours to leave, but 20 years on many are taking the time to plan a return to their old home towns.

Charles Haviland reports from Mannar, in north-west Sri Lanka.

Source from - http://www.dailymirror.lk/print/index.php/opinion1/10710-children-of-a-lesser-god.html Daily Mirror.lk

The forced eviction which took place in Killinochchi and Jaffna in 1990, snatched away the livelihoods of many Muslim civilians who were forced to leave the north by the LTTE, and the scars of having being thrown out of their homes in the dark by the terrorists, remain to this day.

It was late one night in 1990 when N. Fathima heard a loud bang on her front door. Carrying her two month old baby in her arms, she hurried out while the loud noise of shells and gun fire could be heard at a distance.

She knew times were bad and was afraid that her house, which was situated in Killinochchi would be burnt down if she did not open the door.

Just a few days ago, her neighbour's son had been killed in front of a crowd when he had refused to obey the terrorists' command.

When Fathima unbolted the door that night, she knew her life was about to change for the worse and she was right.

Standing their, in her doorway were five armed LTTE cadres. Pushing her aside, they stepped in and barged into all her rooms. Afraid to say anything, she watched in silence.

He husband and two daughters who had been fast asleep had been dragged out and kept kneeling near them.

"You have two hours to get out of this town. We do not want to see any of you here. This is not your town," one of the LTTE cadres said.

"Leave now," the other shouted before all the cadres stormed out.

Fathima’s story

Fathima knew the threats could not be ignored. They had to leave. She had heard of the massacres caused by the LTTE.Without saying anything to her husband, she started packing whatever she could.

"We were just given two hours notice. I immediately took whatever I could and told my husband to dress up the girls. With a two month old baby in my arms and some tattered clothes on my husband's shoulders, we left with our children. We vacated our home not knowing where to go," Fathima said.

Fathima, her husband and her children forced out of their home, thought they were alone. However they were wrong.

After they made their way towards the bus stand, not once looking back at the home they had left behind, they realized that hundreds of other families had already lined up to take the buses which drove out of Killinochchi that night.

Communal eviction

It was then that reality struck. The LTTE had given notice to almost all the Muslims to leave Killinochchi. It was a communal issue.

"It was because of our religion that they wanted us to leave. They wanted to clear Killinochchi of Muslims. Little did the terrorists realize that we had been living in Killinochchi for years and that that was our home," Fathima cried.

There was little that any of the civilians could do that night, other than leave timidly while the armed LTTE cadres stood guard at every point.

Sri Lanka's bloody civil war, fought between the military and the LTTE had already begun and everyone knew that the LTTE was a ruthless terrorist organization. Going against them would only mean one thing – death.

Fathima heard many ladies crying while they got into the buses which were lined up for them. "It is not easy to leave your home with no money in your hand. We did not know what our future held. We all had little children. Where were we to go?" Fathima cried.

Hundreds of Muslim civilians who were forced out of their homes that night decided to head for Puttalam. Some had relatives their and the other's had some confidence in the government. They travelled for hours that night and finally after two days reached Puttalam. That was a start to a new life.

"Once we got to Puttalam, many of us were still afraid. We did not know if we would be welcome here. But we settled in the temporary shelters given to us by the authorities. We had to .We had no choice," Fathima said.

Today, twenty years later, Fathima still lives in Puttalam with most of the Muslim civilians who left with her from Killinochchi. Although she is happy to have fled from the LTTE, she still remains in the same shelter which was provided to her by the authorities twenty years ago.

Her husband died a few years ago and her children have now grown up. She now lives with her sister and daughters and says life is difficult but she has to survive for the sake of her children

"My husband has died and I now earn a living by carrying salt bags. I am old but continue to work because I do not want to depend on the government. I earn some money at the end of the day and send my youngest daughter for tuition. She does not want to fail and I try to provide her with everything possible," Fathima says.

While her life continues, she however says that the scars of that dreaded night, having being forced out of her home in Killinochchi, still continue to haunt her Despite the war coming to an end, she says she never wants to return back to Killinochchi. "The days of the war were terrible. I never want to go back home. It's been 20 years and I am now happy here. I do not have much but at least I will not be dragged out of my home in the middle of the night," Fathima said.

LTTE killed many civilians

The LTTE, which was founded in May 1976, waged a violent secessionist campaign that sought to create Tamil Eelam, an independent state in the north and east of Sri Lanka and the campaign killed thousands of innocent civilians in this tiny island.

While the LTTE were involved in the most ruthless suicide missions and massacres in Sri Lanka for over 30 years, they were also responsible for displacing thousands of civilians who were forced out of their homes in just a matter of hours.

The eviction which took place in Killinochchi and Jaffna in 1990, snatched away the livelihoods of many Muslim civilians who were forced to leave the north by the LTTE,
 

Kapoor’s Story

"We were just given a few hours notice by some armed LTTE cadres who stormed into our houses one night and told us to get out. We just took whatever we could and left. We had heard of the LTTE massacres and were afraid to say 'no'," Kapoor, who was evicted from his home in Jaffna said.

Kapoor who was only a small child then, remembers walking with hundreds of other Muslims that night, running away from their homes as fast as possible. Afraid, he saw his mother wiping the tears as she carried only a few clothes on her shoulder.

"At nights we could hear the noise of loud explosions," he said. "It was a terrible period. We are now happy here in Puttalam. I got married here and now my children are growing up here. We only want a decent house now," Kapoor said.

Ummah’s Story

Nahur Ummah who also shares a very smiliar story says that she is now happy in Puttalam and does not want togo back to Jaffna. "Our husbands have gone back to Jaffna. The females have remained back in Puttalam. Life is tough but we remember those dreadful days everyday," Ummah said.

A failed ceasefire

When the LTTE's first major attack was carried out on July 23, 1983 when they ambushed a Sri Lanka Army troop transport outside Jaffna leading to the Black July riots, many civilians in the north and east knew it was the start to a bloody conflict.

However they could not leave their homes and waited silently as an all out war broke in their provinces. Peace talks between the LTTE and the government began in Thimphu, Nepal in 1985, but talks soon failed, and the war continued.

In 1986 many civilians were massacred as part of this conflict. In 1987, government troops pushed the LTTE fighters to the northern city of Jaffna. In April 1987, the conflict exploded with ferocity, as both the government forces and the LTTE fighters engaged each other in a series of bloody operations.

The violence continued, as the LTTE continued to massacre innocent villagers living in the deep rural Eastern and North-Eastern areas. The Dollar and Kent Farm massacres, where hundreds of men, women and children were attacked during the night as they slept are two clear examples of the ruthless acts of terrorism by the LTTE.

The LTTE used these terror tactics to scare Sinhalese and Muslim farmers away from these areas and swiftly took control of significant parts of the North, in a clear act of ethnic cleansing in Sri Lanka.

A tentative ceasefire held in 1990 as the LTTE occupied itself with destroying rival Tamil groups while the government cracked down on the JVP uprising. When both major combatants had established their power bases, they turned on each other and the ceasefire broke down. The government launched an offensive to try to retake Jaffna.

"We were forced out of our homes just before the government tried to take back Jaffna. It was a terrible conflict. We are happy now that those days are over," S.M. Supiyan who witnessed the early part of the conflict as a little boy said.He too has now settled in Puttalam with his family and children.

While hundreds of civilians in Puttalam continue to live in temporary shelters, they say they do not want to go back home to the north. The only request they now ask for is a decent home for their children.

Twenty years of living in temporary shelters, these civilians now fear they are a 'forgotten community'.

Twenty years on and hundreds of Muslim IDPs who were forcefully evicted by the LTTE from the north, continue to languish in Puttalam. Still living in temporary shelters, they speak of their plight, fears and the hope for a better future. Read story (http//www.dailymirror.lk/index.php/component/content/article/133 -human-interest/3795-children-of-a-lesser-god.html)

Twenty years on and hundreds of Muslim IDPs who were forcefully evicted by the LTTE from the north, continue to languish in Puttalam. Still living in temporary shelters, they speak of their plight, fears and the hope for a better future.

Source from DailyMirror.lk

இலங்கையின் வட புலத்திலிருந்து
85000 க்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம்கள் – தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்கள் – ஆயுத முனையில் பலவந்தமாக
24 மணி நேர அவகாசத்தில வெளியேற்றப்பட்டு
2009 அக்டோபர் திங்களுடன்
19 ஆண்டுகள் பூர்த்தியடைகின்றன. ஒரு தாய் வயிற்று மக்களாக தனித்துவமான பாரம்பரியங்களுடன் – ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேற்பட்ட வரலாற்றுப் பாரம்பரியங்களுடன் – வாழ்ந்து வந்த முஸ்லிம்கள் ஒரு சில மணி நேரத்தில் மனிதாபிமானமற்ற முறையில் எல்.டி.டி.ஈ. பயங்கரவாத இயக்கத்தினரால் விரட்டியடிக்கப்பட்டனர். இந்த நிகழ்வு இலங்கை வரலாற்றில் குறிப்பாக தமிழ் மக்களது வரலாற்றில் கழைபடிந்த ஓர் அத்தியாயமாகும்.

முஸ்லிம் கிருத்தவர் இந்து கடவுள் இல்லை எனும் நாத்திகர்கள் ஆகியோர் எவராயினும் தமிழ் பேசினால் அவர்கள் தமிழர்களே என்பது தமிழ்நாட்டின் நிலை. தமிழ்போசும் முஸ்லிமல்லாதவர்கள் மட்டுமே தமிழர்கள் என்ற நிலையைப் புலிப் பயங்கரவாதிகள் இந்து கிறிஸ்தவ உள்ளங்களில் விதைத்து விட்டனர்.

பரம்பரை பரம்பரையாக மாற்றுமத தமிழ் மக்களோடு மிக நெருக்கமாக வாழ்ந்து வந்த முஸ்லிம்கள் தங்களது வீடுகள் வருமானம் ஈட்டித் தந்த வர்த்தக நிலையங்கள் தொழில் நிறுவனங்கள் கல்வி கற்ற கற்பித்த பாடசாலைகள் ஆன்மீகச் செயற்படுகளை ஆற்றிய பள்ளிவாசல்கள் அரபுப் போதனா பீடங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் பறிகொடுத்து எதிரிகளாகத் துரத்தப்பட்டார்கள்.

தாயக மண்ணிலிருந்து நாம் எதற்காக துரத்தப்படுகின்றோமென்பதைக் கூட அறிய முடியாதவர்களாக சகல சொத்துக்களையும் இழந்து அணிந்திருந்த அதே ஆடையுடன் எங்கே போகின்றோமென்பதை கூட தீர்மானிக்க முடியாதவர்களாக பச்சிளம் குழந்தைகள் பாலகர்கள் இளம் பெண்கள் விதவைகள் நோயாளிகள் அங்கவீனர்கள் வயோதிபர்கள் என 85000 க்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம் மக்கள் கூட்டங்கூட்டமாக கெடுவிதிக்கப்பட்டு சொந்த மண்ணிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டமை எந்தவித மானுட தர்மங்களாலும் நியாயப்படுத்த முடியாத மிருகத்தனமான – அதை விடக் கீழான கொடுஞ்செயலாகும்.

பல தசாப்த காலமாக இலங்கையின் வடக்கு மாகாணப்பகுதியில் எல்.டி.டி.ஈ. எனும் தீவிரவாதிகளால் முஸ்லிம்கள் கடுமையான இனச் சுத்திகரிப்புக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர்.
1990 அக்டோபர் இறுதிப்பகுதியில் அனைத்து உடைமைகளையும் பறித்துக் கொண்டு முஸ்லிம்களற்ற குறுந்தேசியவாத கனவில் மிதந்த எல்.டி.டி.ஈ இனவெறியர்கள் உண்மையான மண்ணின் மைந்தர்களை அடித்துத் துறத்தினர். இதனால் வடமாகாண முஸ்லிம்கள் அனுபவித்த துயரங்கள் வார்த்தைகளால் வடிக்க முடியாதவை. அனாதைகளும் ஊனமுற்றோரும் விதவைகளும் சிறுவர்களும் ஒற்றையறை ஓலைக் குடில்களில்
19 ஆண்டுகள் அவர்கள் அனுபவித்து வரும் அவஸ்தையான வாழ்க்கை கல் நெஞ்சர்களையும் கரையச்செய்யும்.

1990 அக்டோபர் 23ம் திகதியில் மன்னார் யாழ்ப்பாண வவுனியா கிளிநொச்சி முல்லைத்தீவுப் பகுதிகளிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட சுமார் 85000 முஸ்லிம்களே இவ்விழிநிலைக்குள்ளாக்கப்பட்டனர். அவர்களில் அதிகமானவர்கள் இன்றுவரை போதிய அடிப்படை வசதிகள் (உணவு உறையுள் உடை நீர் மின்சாரம்) ஏதுமற்ற ஓலைக்குடில்களிலும் கூடாரங்களிலும் சொல்லொன்னாத் துயரங்களுடன் வாழ்ந்து வருகின்றனர். அண்மைக்காலமாக அகதி மக்களிலேயே இருந்து தேர்வு செய்யப்பட்டு பாராளுமன்றம் சென்ற அமைச்சர் றிஸாட் பாராட்டத்தக்க சில முயற்சிகளை மேற்கொண்டு வருகிறார்.

1990 அக்டோபர்
21ம் திகதியில் மன்னாரில் ஆரம்பித்து வைக்கப்பட்ட முஸ்லிம்களைப் புலம்பெயர்ந்த செயற்பாடு அதே மாதம்
30ம் திகதி யாழ்ப்பாணத்தில் வாழ்ந்த தமிழ் முஸ்லிம்களைப் புலம் பெயர்த்ததுடன் முடித்து வைக்கப்பட்டது.

இவ்வாறு வெளியேற்றப்பட்ட முஸ்லிம்கள் ஆங்காங்கே பல மாவட்டங்களில் குடியேறினர்.
1990 நவம்பர்
2ம் திகதி வடமாகாணத்தில் முஸ்லிம்களின் தொகை பூஜ்யமாகும். ஆனால் புலிகளினால் பணத்துக்காகவும் வேறு அவர்களின் இலாபங்களுக்காகவும் பிடித்து தடுப்புக்காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்த
55 முஸ்லிம்கள் அங்கிருந்தனர். அதில்
22 பேர் ஒன்றரை வருடத்தின் பின்னர் சிலர்
6 மாதத்தின் பின்னர் பல இலட்சம் ரூபா பணம் கப்பமாகக் கட்டப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டனர். ஏனைய
33 பேரின் நிலைமைகள் பற்றியோ அவர்கள் உயிருடன் உள்ளார்களா? என்ற விபரங்கள் எதுவும் இன்று வரை கிடைக்கவில்லை.

1990 அக்டோபர்
18ம் திகதி சாவகர்ரேரிப்பகுதியில் வசித்து வந்த
50க்கும் மேற்பட்ட முஸ்லிம் குடும்பங்கள் சொத்துக்களை வைத்துவிட்டு வெளியேறுமாறு பணிக்கப்பட்டனர். ஆயுதம் தாங்கிய புலிகளின் வேண்டுகோளுக்கு அஞ்சிய முஸ்லிம்கள் சொத்துக்களை அப்படியே விட்டுவிட்டு அணிந்திருந்த ஆடையுடன் வெளியேறினர். இவ்வாறு வடக்கின் எல்லாப்பகுதிகளிலும் உள்ள பள்ளிவாசல்களில் ஒலிபெருக்கி அன்று முஸ்லிம்களுக்கு எதிராகவே எல்.டி.டி.ஈ பாசிசவாதிகளால் பயன்படுத்ப்பட்டது. இவ்வாறு தமது வீடுகள் கிராமங்கள் நகரங்களை விட்டு வெளியேறியோர் தமது பெறுமதிமிக்க சொத்துக்களையும் உடைமைகளையும் அந்தந்த இடங்களிலேயே விட்டுச் செல்லுமாறும் மீறுவோர் பகிரங்கமாக சந்தியில் வைத்து சுட்டுக் கொல்லப்படுவர் என்றும் ஆயுத முனையில் மிரட்டப்பட்டனர்.

ஆரம்ப காலத்தில் அரசுப் படைகளுக்கும் தமிழ் போராட்டக் குழுக்களுக்குமிடையிலான போராட்டம்
1983ம் ஆண்டுதான் முதன் முதலாக ஆரம்பித்தது. அப்போது வடகிழக்கு முஸ்லிமிகள் இவ்விரு பகுதியினராலும் சிறிதளவான பாதிப்புக்கு உள்ளானர்கள்.

1985ம் ஆண்டு முதல் வடகிழக்கில் வாழ்ந்த முஸ்லிம்கள் பல வழிகளிலும் தாக்கப்பட்டனர். அழிவை ஏற்படுத்திய அர்த்தமற்ற இந்த யுத்தத்தினால் பல ஆயிரக்கணக்கான முஸ்லிம்கள் அழிவுக்குள்ளாக்கப்பட்டனர். வடக்கில் வாழ்ந்த முஸ்லிம்கள் தமிழ் ஆயுதக்கும்பல்களினால் நசுக்கப்பட்டனர். காலத்துக்கு காலம் முஸ்லிம்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட அடக்கு முறைகளும் தாக்குதல்களும் கொலைகளும் கொள்ளைகளும் பலாத்காரமும் சுதந்திரமின்மையும் முஸ்லிம்களை முற்றாக அழித்துவிட எடுத்த முதல் முயற்சியாகவே இருந்தது. இறுதியில் ஈழப்பகுதியிலிருந்து அடித்துத்துரத்தப்பட்டனர்.

எல்.டி.டி.ஈ. பயங்கரவாத இயக்கத்தினரால் மேற்கொள்ளப்பட்ட இக்கொடூரச் செயற்பாடு குறித்து ஈழத் தமிழினம் இறுக்கமாக மவ்னம் சாதித்தது கீர்த்தி பெற்ற சில அறிவு ஜீவிகள் (?) இந்நிகழ்வு முற்றிலும் சரியானதென்று நியாயப்படுத்துவதில் ஈடுபட்டிருந்தனர். அதேவேளை இந்திய – முஸ்லிம்கள் குறிப்பாக தமிழ்நாடு தவ்ஹீத் ஜமாஅத் வடக்கு முஸ்லிம்களுக்காகக் புலிகளைக் கண்டித்துக் குரல் கொடுத்ததை வடக்கு முஸ்லிம்கள் நன்றியோடு நினைவு கூறுகின்றனர்.

இன்று வடமாகாணத்தில்
100க்கும் அதிகமான பள்ளிவாயில்கள் அதான் ஒலிபரப்பின்றி பாழ் அடைந்து கிடக்கின்றன. இவர்கள் வாழ்ந்த பிரதேசங்கள் வெறும் வனாந்தரமாகக்கிடக்கின்றன. சில வீடுகளில் புலி சார்பான தமிழ்மக்கள் குடியேற்றப்பட்டுள்ளனர். வடக்கில் செல்வச் செழிப்புடன் அதிகமான சொத்துக்களுக்கு அதிபதியாக இருந்த முஸ்லிம்கள் இன்று அகதி முகாம் சூழலில் உண்ண உணவின்றி உடுத்த உடையின்றி பொருளாதார அடிப்படையிலிருந்து பாதிக்கப்பட்டு தமது உறைவிடம் கல்வி கலாச்சாரம் சுகாதாரம் ஒழுக்கம் ஆகியன பாதிக்கப்பட்ட நிலையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றர்கள்.

பாஸிச வெறியர்களினால் இலங்கை முஸ்லிம்கள பாதிக்கப்பட்டவர்களாக இருக்கிற இடமே தெரியாத நிலையில் இருக்கும் போது இந்தியா வாழ் தமிழ்ப்பேசும் முஸ்லிம்களில் பலர் இந்தப்பிரச்சினை பற்றி தெளிவான அறிவின்றி இந்த கொடும் புலிகளை ஆதரிப்பதை நாம் காணும் போது மனம் வேதனையடைகிறது.

புலிகள் இயக்கத்தினர் சமாதனத்திற்கான வழியை நிராகரித்து கொரில்லா முறையில் அரசுப் படைகளையும் மிக முக்கியமான இடங்களையும் முஸ்லிம்களையும் தாக்கி வந்தனர். இவர்கள் தமிழனின் உரிமைக்காக போராடுகின்றார்கள் என்று வெளி உலகம் நினைக்கிறது. ஆனால் புலிகள் இயக்கத்தினர் தமிழர்களுக்கே எதிரானவர்கள் என்பதற்கு பல ஆதாரங்கள் உள்ளன.

பல சந்தர்ப்பங்களில் எல்.டி.டி.ஈ யை சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைக்கு அரசாங்கம் அழைத்த போது அவர்கள் மறுத்து பேச்சுவார்த்தையை பிரயோசனமற்றதாக மாற்றினார்கள்.

அத்தோடு தூங்கிக் கொண்டிருந்த கிழக்குமாகாண ஏறாவூரில் அப்பாவிப் பொதுமக்கள் சிறுவர்கள் யுவதிகள் முதியவர்கள் கண்டதுண்டமாக ஈவிரக்கமின்றி வெட்டிக்கொன்று குவிக்கப்பட்டனரே இவ்வளவு தானா? காத்தான்குடி பள்ளியில் தொழுது கொண்டிருந்த நூற்றுக்கும் அதிகமான வாலிபர்கள் முதியவர்கள் சிறுவர்கள் குண்டு வீசித்தாக்கப்பட்டனரே! பள்ளியே இரத்த வெள்ளத்தில் குளித்தது. இவ்வாறு புலிப் பயங்கரவாத இனவெறியர்கள் செய்த அடாவடித்தனத்தை இலகுவில் இலங்கை முஸ்லிம்கள் மறந்துவிடமாட்டார்கள்..

இலங்கையில் முஸ்லிம்களுக்கு நடப்பது என்ன? நடந்திருப்பது என்ன என்பது பற்றி தெளிவாக இந்திய மக்களுக்கு கூற வேண்டியுள்ளது.உண்மை அறியாத மக்கள் கொடூரப் புலிகளுக்கு ஆதரவுக் கொடி தூக்குகின்றனர்.

83ம் ஆண்டு அதாவது வரலாற்றில் கருப்பு ஜுலை என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அந்த நாளில் சிங்களவர்கள் தமிழர்களின் உடமைகள் மீது அத்துமீறி யாழ் நூல்நிலையத்தை தீயிட்டு சில கொலை கொள்ளைகளை நடத்தி சில தமிழ்ப்பெண்களை கற்பழித்தார்கள். இதன் காரணமாக கொதித்தெழுந்த தமிழ் வாலிபர்கள் பல இயக்கங்களாக செயற்பட்டார்கள். இவ்வியக்கங்கள் சிங்களவர்களை வெளியுலகிற்கு மிலேச்சர்கள் என்று காட்டினார்கள். இவ்வாறு பல இயக்கஙகள் ஆரம்பத்தில் தமிழ் மக்களின் உரிமையை வென்றெடுப்பதற்காக என்று ஆரம்பித்து காலம் செல்லச் செல்ல இவ்வியக்கங்கள் தமிழர்களுக்கு எதிரானதாகவே செயற்பட்டது. தமிழ் வாலிபவர்களை கொன்றுகுவித்தது. கோயில்களில் இரவு வேளையில் புகுந்து கோயில் சொத்துக்களை சூரையாடியது. பணக்காரர்களிடம் பலவந்தமாக அவர்களின் சொத்தைப் பறித்தெடுத்தது.

இப்பயங்கரவாதிகள் சுதந்திரதாகம் கொண்டவர்கள் என்றும் தமிழர்களின் உரிமைக்காகப் போராடுகின்றவர்கள் என்றும் பலரும் நினைத்தார்கள்.சில முஸ்லிம் இளைஞர்களும் இவர்களின் போராட்டத்தில் இணைந்து உயிர் நீத்தார்கள். இவ்வாறு தமிழர்களுடன் ஒற்றுமையாக வாழ வேண்டுமென்று நினைத்த வடமாகாண முஸ்லிம்களை விரட்டியடித்தது எந்தவகையில் நியாயம்? கற்பழிப்பும் கொலையும் கொள்ளையும் நிகழ்த்தியவர் சிங்களவன். உதவியும் ஒத்தாசையும் புரிந்து கொண்டிருந்த அப்பாவி நிராயுதபாணி முஸ்லிம்களை தயவு தாட்சண்யமின்றி பிறந்த மண்மை விட்டு விரட்டி விட்டனர். இது புலிகளின் கோழைத்தனத்தை நிரூபிக்கின்றது.

முஸ்லிம் சமூகத்தை சட்டவிரோத ஆயுத வன்முறைக்குள் அடக்கிவிடலாம் என்று கனவு கண்ட எல்.டி.டி.ஈ. பயங்கரவாதம் இன்று நடுச் சந்தியில் நிர்வாணமாகி நிற்கிறது. வடமாகாணத்தில் முஸ்லிம்களுக்கு இவர்கள் செய்த அநியாய வரலாறு இன்று அவர்கள் மீது திரும்பியுள்ளது.வரலாறு என்றும் துரோகிகளை மன்னிப்பதில்லை.

வடமாகாணத்தில் முஸ்லிம்கள்
10 நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாக வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் மனிதாபிமானமற்ற முறையில் வெளியேற்றப்படும் வரை இந்தப் பிரதேசங்களில் வாழ்ந்த முஸ்லிம்களுக்கும் தமிழர்களுக்கும் இடையிலான உறவு மிகவும் அந்நியோன்யமாகவே காணப்பட்டது.

இன்றும் கூட தமிழ் மக்கள் எமது விரோதிகளல்லர். புலிப் பயங்கரவாதிகள்தான் முஸ்லிம்களுக்கு அநீதி இழைத்து விட்டனர் என்று முஸ்லிம்கள் கூறுவதை எம்மால் செவிமடுக்க முடிகிறது.

ஏன் இவ்வாறு எல்.டி.டி.ஈ பாசிசவாதிகள் முஸ்லிம்களை வெளியேற்றினர் என்றால் அவர்களுக்கு முஸ்லிம்கள் அநியாயம் செய்தார்களா? அல்லது காட்டிக்கொடுத்தார்களா என்றால் அதுவுமில்லை. அவர்களுடன் கைகோர்த்து நண்பார்களாக அவர்களுக்கு உதவி செய்துகொண்டு தமிழ் மக்களுடன் சேர்ந்து வாழ வேண்டுமென்று கூறிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

இந்த வெளியேற்றம் எந்த வகையிலும் நியாயமற்றது. வடமாகாண அப்பாவி முஸ்லிம்களின் பெறுமதிக்கத் தக்க பொருள்களும் சொத்துக்களும் அதற்கு மேலாக சிலரின் உயிர்களும் ஆயுத முனையில் பறிக்கப்பட்டன. எந்த வகையிலும் மனித சிந்தனை ஏற்றுக் கொள்ளாத அளவு குறிப்பிட்ட சில மணி நேரத்தில் வெளியேறும் படி கூறியது எமக்கு எவ்வளவு ஆத்திரத்தை ஏற்படுத்துகிறது. முஸ்லிம்கள் தம்முடன் எந்த ஒரு பெறுமதி மிக்க பொருளையும் எடுத்து சென்று விடக்கூடாது என்பதற்காக முஸ்லிம் பிரதேசங்களில் வெளியேறும் வாயில்களில் முஸ்லிம் பெண்களும் ஆண்களும் சிறுவர் சிறுமியர்களும் முதியவர்களும் ஆயுத முனையில் சோதனையிடப்பட்டனர்.

இலங்கையில் பொதுவாக வடகிழக்கில் வாழ்கின்ற முஸ்லிம்களின் சரியான நிலைகுறித்த தகவல்கள் இந்திய வாழ்தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களுக்கும் முஸ்லிம் அல்லாத தமிழ் பேசும் மக்களுக்கும் தெரிவிப்பது விடுதலைப்புலிகளை ஆதரித்தவர்களுக்கு இங்குள்ள உண்மை நிலையைப் புலப்படுத்தலாம்.

இந்தப் பாரிய இனச் சுத்திகரிப்பு புலம்பெயர்த்தலுடன் பல கோடி ரூபாய் பணம் தங்க நகைகள் அசையத்தக்க அசையாச் சொத்துக்கள் கால்நடைகள் வியாபார நிறுவனங்கள் தொழில் நிறுவனங்கள் யாவுமே பகற்கொள்ளையிடப்பட்டன. இவற்றில் எவற்றையுமே புலம்பெயர்க்கப்பட்ட முஸ்லிம்களினால் மீளப் பெற்றுக்கொள்ள முடியாதுள்ளது. இந்த இழப்புக்களை நோக்கும் போது:

128 பள்ளிவாசல்கள் சேதப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

189 அரபுப் போதனா பீடங்கள் செயலிழந்துள்ளன.

65 அரசாங்கப் பாடசாலைகள் புலிகளின் தளங்களாக்கப்பட்டது.

1400 க்கும் மேற்பட்ட வர்த்தக கைத்தொழில் நிறுவனங்கள் தரைமட்ட மாக்கப்பட்டுள்ளன.

15000 க்கும் மேற்ப்பட்ட வீடுகள் கொள்ளையிடப்பட்டுள்ளன.

ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட விவசாயக் காணிகள் சுடுகாடாகியுள்ளன.

பல ஆயிரக்கணக்கான கால்நடைகள் சூரையாடப்பட்டுள்ளன என்பதை அறிய முடிகிறது.

இவற்றைப் பேராதனைப் பல்கலைக்கழக முது நிலை விரியுவுரையாளரும் முஸ்லிம் சமூக ஆய்வாளருமான கலாநிதி எஸ்.ஹெச். ஹஸ்புல்லாஹ் அவர்கள் ஆய்வு மேற்கொண்டு புள்ளி விபரத்தில் பின்வருமாறு தருகின்றார்கள்.

விபரமும் தொகையும் பின்வருமாறு:

1. குடும்ப ரீதியான இழப்புகள்
5408 மில்லியன்.

2. நிறுவன ரீதியான இழப்புகள்
2107 மில்லியன்

3. சமய ரீதியான நிறுவன இழப்புகள்
640 மில்லியன்

4. விவசாயக்காணி ரீதியான இழப்புகள்
180 மில்லியன்

மொத்த இழப்புக்கள்
8335 மில்லியன்

வாகனங்கள்இ கால்நடைகள் தனியார் நிறுவனங்கள் போன்ற பலவற்றின் இழப்புக்களையும் உள்ளடக்கி நோக்கும் போது
10இ000 மில்லியன் ரூபாய்களையும் விட அதிகமாகும்.

இத்தோடு கல்வி கலாசார பண்பாட்டு ரீதியில் இந்தச் சமுதாயம் பின்னடவை சந்தித்துள்ளது வேதனைக்குரிய விடயமாகும்.

புத்தள மாவட்டத்தில் அகதி முகாம்களிலுள்ள
05-19 வரையிலான
14905 சிறார்களில்
11924 பேர் பாடசாலை சென்று கல்வியைத் தொடர வசதியின்மையாயுள்ளனர்.

உண்மையில் வடக்கு முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்படும் போது இருந்த நிலையும் இப்போதுள்ள நிலையும் பாரிய வேறுபாடுடையது.

இவர்கள் வெளியேற்றப்படும் போது இலங்கை நாட்டில் ஒரு தேசிய இராணுவம் ஓர் அரசாங்கள் இருந்தும் வெளியேற்றத்தைத் தடுத்து நிறுத்தும் சர்வதேசிய செல்வாக்கும் இராஜ தந்திரமும் இருந்தும் அநாதரவான ஒரு சிறுபான்மை சமூகம் ஒட்டு மொத்தமாக துடைத்தெறியப்பட்டபோது குருட்டுக் கண் பார்வையுடன் இருந்தது. இங்குள்ள கட்சி அரசியல் சதுரங்கத்தில் வெல்லும் அனைவரும் இதில் ஒரே மாதிரியான போக்கையே கைக்கொள்கின்றனர்.

மனித உரிமைக்காகவும் கொடூர உயிர் கொல்லி வன விலங்குகளுக்காகவும் மாநாடு கூட்டி ஜீவகாருண்யம் பேசக் கூடிய ஐ.நா.வும் அதன் அங்த்தவர்களும் சர்வதேச அமைப்புகளின் கூறுகளான ஐ.சி.ஆர்.சி யு.என்.எச்.சி.ஆர் போன்ற அமைப்புகளும் தொடர்ந்தும் அகதிகள் விடயத்தில் மவ்னம் சாதிக்கின்றன.

இவற்றை நோக்கும்போது இலங்கை வட மாகாண அகதி முஸ்லிம்கள பற்றிய தேசிய – சர்வ தேசிய கண்ணோக்கானது இதுவரை இம்மக்களின் மீள்குடியேற்றத்திற்கான சரியான நடவடிக்கையாக இல்லை. இனியும் இருக்கப் போவதில்லை என்பது புலனாகிறது.

எனவே இச்சமுதாயத்தின் கடந்த பத்தொன்பது ஆண்டு கால 'அவலமிக்க அகதி முகாம் வாழ்க்கை' அனுபவம் மிகவும் பார தூரமான பாதிப்புக்களைத் தந்த கால கட்டமாக இருக்கின்றமையால் அப்பாதிப்பின் தாத்பரியம் எதிர்கால இஸ்லாமிய சமூகத்திற்கு ஏற்படுத்த இருக்கின்ற பல்வகை இழப்புகளை மனசாட்சியின் முன் நிறுத்தி மிக நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து அறிந்து இவர்களுக்காகக் குரல் கொடுக்க வேண்டியது ஒவ்வொரு முஸ்லிமின் தார்மீகக் கடமையாகும்.

1990 அக்டோபர் மாதம் வட புலத்திலிருந்து விரட்டியடிக்கப்பட்ட முஸ்லிம் மக்களின் ஒரே ஒரு எதிர்பார்ப்பு; மீண்டும் தமது சொந்தத் தாய் மண்ணில் அமைதியாக வாழ்வதாகும்.

வடபுலத்தில் வாழ்ந்த சிறுபான்மையினமாகிய தமிழ் பேசும் முஸ்லிம்களை அவர்களுடைய சொந்த மண்ணிலிருந்து விரட்டியடித்த போது இறுக்கமாக மௌனஞ் சாதித்த ஈழத் தமிழினமும் இந்து அமைப்புகளும் ஏனையவர்களும் இது குறித்துச் சிந்திக்க வேண்டும்.

இலங்கை அரசாங்கம் இந்த வரலாற்றுக் கறையைத் துடைப்பதற்கும் வடக்கு முஸ்லிம்களை மீளகுடியேற்றுவதற்கும் இனியேனும் முயற்சிக்க வேண்டும்.

அத்தோடு தேசிய சர்வ தேசிய சமூகம் குறிப்பாக பலவந்த வெளியேற்றத்தையும் அதனால் ஏற்பட்ட கல்வி கலாச்சார பொருளாதார ஒழுக்கப் பண்பாட்டுப் பின்னடைவுகளையும் இழப்புகளையும் நிச்சியம் மீண்டும் பெற்றுக் கொடுக்க ஒன்றாக குரல் கொடுக்கவேண்டும் என்ற தார்மீகக் கடமையை வடக்கு முஸ்லிம்கள ஆவலோடு எதிர்பார்க்கின்றனர். இலங்கை தாயகத்தில் மீண்டும் குடியமர்த்த அழுத்தம் கொடுக்கவேண்டும் என இம்மக்கள் வேண்டுகின்றனர்.

தற்போது எல்.டி.டி.ஈ. பயங்கரவாதம் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டுவிட்ட நிலையிலும் அவர்களின் மீள்குடியேற்றக் கனவு இதுவரை கனவாகவே தொடர்கிறது. அண்மையில் இலங்கைக்கு விஜயம் மேற்கொண்ட தமிழக எம்.பி.க்கள் குழு வன்னிக்குச் சென்று இந்து கிறிஸ்தவ அகதி முகாம்களைப் பார்வையிட்டது. எனினும் வடமாகாண முஸ்லிம் அகதிகள் வசிக்கும் புத்தளப் பிரதேச முகாம்களுக்கு வருகைதரவில்லை. அவர்களது அறிக்கையிலும் இவர்கள் பற்றி எதுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை. இது இவர்களின் பக்கச் சார்பு நிலையைப் புலப்படுத்துகிறது.

இன்றும் தமிழகத்தில் பாதிக்கப்பட்ட இலங்கைத் தமிழனுக்காக முஸ்லிம்கள் மற்றும் பலர் உதவி செய்கின்றனர்.இவ்வாறுதான் வடக்கில் முஸ்லிம்கள் வாழும் போதும் கோடிக்கணக்கில் உதவி செய்து வந்தனர். ஆனால் இறுதி விளைவு! சொந்த மண்ணில் வாழும் உரிமை பறிக்கப்பட்டதுதான் மீதி.

முஸ்லிம்கள் எவ்வளவு உதவி செய்தாலும் பயங்கரவாதிகள் நன்றி கெட்டவர்கள் என்பதை அழிக்கப்படும் வரை புலிகள் நிரூபித்துக்கொண்டே இருந்தனர்

The internally displaced people (IDPs) were forcibly evicted in October 1990 from the northern districts of Jaffna, Mannar, Kilinochchi, Mullaithivu and some parts of Vavuniya by the insurgent Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE).

Najeefa Mohamed Hussain's houses were destroyed in Jaffna. Thousands of Muslim IDPs have yet to return to their homes Photo: K. Dushiyanthini/IRIN

About 75,000 Muslims are estimated to have fled, making their way towards government-controlled areas in Vavuniya and Anuradhapura, as well as to Puttalam District on the northwestern coast, according to the International Crisis Group (ICG).

The Minister of Resettlement and Disaster Relief Services, Rishad Bathiudeen, announced in December 2009 that the government would start resettling more than 100,000 Muslim IDPs in camps in Puttalam to their places of origin.

“We are currently carrying out a survey for resettlement,” Bathiudeen told IRIN, noting that resettlement areas still had to be cleared of mines from the conflict.

“Once the demining is completed we will resettle them in their places of origin,” he said.

Overlooked

The minority Muslim community comprises about 8 percent of Sri Lanka’s population of 20.2 million, according to the Department of Census and Statistics.

Rights groups say their plight of the Muslim IDPs has been largely ignored throughout most of the conflict.

While international attention has focused recently on the thousands of ethnic Tamil IDPs displaced near the end of Sri Lanka’s 26-year conflict, analysts and aid workers have expressed concern that the Muslim IDPs will continue to be overlooked.

“While we recognize the urgency for the resettlement of the IDPs, northern Muslims are worried that there is hardly any acknowledgment of their existence and needs, and they are left out of any planning of the entire resettlement process,” said Shreen Saroor, a Muslim IDP and activist.

Abdul Gaffor, who lives in an IDP camp, cannot afford to build a house for himself Photo: K. Dushiyanthini/IRIN

In a January 2010 report, the ICG urged the international community to consider the Muslim IDPs’ right to return to their land. It also called on the government to clarify plans for the return and resettlement of the IDPs.

“Their right of return should be clearly established, while also recognizing that some may not want to leave their current homes and should not be forced,” it said.

Stay or go?

While some of the IDPs have constructed houses and others have been living with host families, most are still in the camps, where conditions are basic, although there is access to clean water and sanitation.

Many of the IDPs were fishermen, farmers or butchers before fleeing but they now mostly work as labourers or masons.

But even with the prospect of resettlement, the decision to return home for Muslim IDPs – after 20 years in Puttalam – is not clear-cut.

At the Saltern Internal Displacement Camp in Puttalam, some IDPs said they had visited their ancestral homes in Jaffna, Mannar and the north of Vavuniya. They found their houses had been destroyed and their belongings looted.

“I was born and lived in Jaffna. I owned a beef stall there. I was very happy and healthy, but now I am sick and sad,” Mohamed Yusuf told IRIN.

“Nevertheless, I want to go back to Jaffna and live. But I am not sure whether it will happen before I die,” he said.

While some said they had adapted to life in Puttalam, many said they were willing to go back if the authorities provided them with basic needs such as a house.

“I have worked in Saudi Arabia for 10 years as a housemaid, and managed to build three houses in Jaffna, but all of them were destroyed,” said Najeefa Mohamed Hussain.

“I want to build at least one house in Jaffna, but I am not financially able to make it a reality,” she said.

IRIN (Integrated Regional Information Networks) is part of the UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs, but its services are editorially independent.

source http://transcurrents.com

 [Uthuru Vasanthaya]
* Construction of 23 school buildings completed
*20 schools buildings opened
* Three more to be opened soon

Twenty school buildings were opened by Major General Chandrasiri and another three more are to be opened soon.

Major General Chandrasiri said another Rs250 million was granted by the World Bank to provide infrastructure facilities for schoolchildren in the Northern Province under the Uthuru Vasanthaya program.

The project will be implemented within three weeks, he added.

“The Law& Society Trust (LST) together with the Community Trust Fund (CTF), the People’s Secretariat (PS) and the Rural Development Foundation (RDF) has set-up a Citizen’s Commission to investigate they expulsion of Muslims from the Northern Province by the LTTE in October 1990”. This initiative is a result of the untiring efforts of the Northern Muslim leadership and a few civil society activists coordinated by Dr. Farzana Haniffa. The Terms of Reference of the Commission, of which I am a Member, goes on to set out the objective as “to produce authoritative documentation of expulsion and its consequence”, including in its coverage “the history of the expulsion, the experience of two decades of displacement and expectations, and in some cases the experience of resettlement”.

The largest numbers of those victims were from Mannar district of which I had, much earlier, been Government Agent for 3 years (mid 1965-mid 1968) I have happy memories of close interaction with many families there, both Tamil and Muslim. Inter-ethnic relations in Mannar were a model to the rest of the island. I have visited the district many times in 70s and 80s, and each time I found that inter-ethnic relations continued to be good. There was nothing on the ground to explain why the Northern Muslims were selected by the LTTE for eviction. The distraught evicted persons who I visited in Colombo soon afterwards kept asking it of me and I had no answer. Clearly the reasons were rooted elsewhere. Did the LTTE pick on the Northern Muslims because they were the most vulnerable with no record of ever resisting Tamil leadership?

Immediately after my service in Mannar I served 3 years as GA Batticaloa (mid 1968 – early 1971) and, much later, 3 years as GA Jaffna, then including Kilinochchi (mid 1981- mid 1984). Batticaloa and Jaffna districts also had large Muslim population and there too inter-ethnic relations were very satisfactory. The diversity was salient, e. g. Kattankudy, the largest Muslims town in the island, has very distinctive cultural and economic features sustained over many decades. It was much later that Tamil Muslim conflict in the East was promoted by outsiders who used Muslim home guards, as well as by the LTTE who sought to secure the subjugation of the Muslim population through a series of massacres. Despite these disruptions, most of the Tamil and Muslim populations of the North and East have, by and large, continued to live together in peace. Whenever I go back I feel as comfortable and as welcome in Muslim towns and villages in the North and East as when I was the Government Agent there decades earlier.

All this does not mean that there is no difficulty in reversing ethnic cleansing after a lapse of 20 years. That reversal should have been effected long ago. After a community departs from a locality, their properties progressively degenerate. Further, over the years, others move in to fill the vacant spaces created in the educational, social, economic and political life of that locality. At the other end, the displaced populations get settled in to their new locations with new neighbours, new schools, new economic and social activities, etc. New relationships get established superseding, in due course the old. The younger generation may have no ties at all binding them to the earlier location. With every passing year, reversal of ethnic cleansing becomes more difficult. Without focussed intervention, very few may go back. The appointment of this Commission is very welcome, though long over due.

The task of reversing ethnic cleansing is difficult but necessary. As I see it, the main task of this Commission is to push for and facilitate the resettlement of displaced Muslims back in the locations from which they were evicted. The displaced population needs to be motivated and helped to return. The conditions, facilities and inducements must therefore be attractive and the obstacles to return must be minimized. Particular attention needs to be paid to promote acceptance of the return on the part of the local communities among whom the returnees will resettle.

It will help to place each particular displacement and the return of the displaced in as broad a context as possible. Every act of ethnic cleansing is unique, and so too the related circumstances. If the issue is seen as a zero sum game between the two communities immediately involved, mobilizing comprehensive support for reversal of ethnic cleansing may pose some difficulties. On the other hand if ethnic cleansing is viewed in a broad context as affecting those of all communities, Sinhalese, Tamils and Muslims, and that policies to counter and reverse ethnic cleansing will bring joint gains to all victims, it would be easier to secure comprehensive backing for such policies. A balance needs to be struck between highlighting the special features of each case and the common features of all ethnic cleansing. The principles on which the remedies to all acts of ethnic cleansing are based should be independent of the ethnicity of the perpetrators and of the victims.

To permit any act of ethnic cleansing to stand would amount to withholding justice from the victims, to rewarding the perpetrators, to encouraging such acts in the future and, above all, to perpetuating a national crime and humiliation. On the other hand, no family or individual can be compelled to return to an inhospitable environment. The focus therefore should be on promoting voluntary return. This requires designing and executing the programmes in close interaction with and the participation of both the displaced communities and local community into which they are to return.  The remedies must be seen by all concerned as a step towards the restoration of the honour, not only of the victims and the perpetrators, but also of those who stood by and let the eviction occur. This Commission could play a lead role in spreading this message in relation to all acts of ethnic cleansing throughout our island.

Courtesy Groundviews

Source – dailymirror.lk